On the Road

On the Road

Inlandsbanan

Cannonball Ride 2013Posted by Arthur 2013-07-25 22:36

Inlandsbanan heet de trein die ik wil nemen vanmorgen. Even van de grote weg af en terug op asfalt zonder de hele tijd in je spiegel te hoeven kijken en bedacht zijn om door een van paarse kleurspoeling voorziene bejaarde met motorhome van het formaat klein hertenkamp van de weg afgedrukt te worden. Of in het ergste geval binnen één klap te worden gereduceerd te worden tot een pap slurpende invalide. Neen deze Super Randoneur gaat lekker met de trein. Die is alleen gevaarlijk voor rendieren en daar zijn er zat van in Zweeds Lapland. Al jaren probeer ik wat uit het oog verloren familieleden te bezoeken maar op de een of andere manier lopen we elkaar ieder jaar net mis. Mijn neef Edwin heeft al jaren een pied a tere in Moskosel een klein plaatsje net onder de poolcirkel. Edwin is de zoon van mijn moeders broer Jan. De trein gaat met een sukkeldrafje naar het noorden af en toe lekker even stoppen voor koffie en ontbijt en dan is het al weer bijna tijd voor de lunch. Zoal gebruikelijk zit hij helemaal vol met ouderen. Je moet oppassen met het woord bejaarden want dat ben ik inmiddels zelf ook bijna.

Om kwart over 5 kom ik op het station aan, ik neem afscheid van Anne Brit onze hostess op de Inlandsbanan. Ze kan prachtig zingen en daarom zullen ze haar contract niet snel opzeggen. Naast het zingen is een van haar bezigheden het vertellen over wetenswaardigheden langs het traject van de lijn. Ze kende me nog van vorig jaar en ik was haar mooie stem ook nog niet vergeten. Als ik de Abmorvagen afrij op zoek naar het huis van neef Eddy zoals hij daar genoemd word, herken ik dingen van mijn eerste tocht in 2010. En toch rij ik te ver door. De Nederlandse vlag aan het huis gaf natuurlijk al weg waar het zou moeten zijn. Als ik daar aankom lijkt het net of ik na al die dagen fietsen thuis kom. Oom Jan en zijn vrouw Neef Edwin met vrouw en dochter plus aanhang, een hele Nederlandse enclave binnen Moskosel.

Dan volgt nog een verassing, als ik door de gastvrije familieleden wordt uitgenodigd om mee te eten komt daar een echte Hollands pot op tafel met balletje gehakt, jus, aardappelen, doperten, appelmoes en broccoli. iedereen om me heen zit tevreden te prakken op nog geen 60 kilometer van de poolcirkel zou je eerder gerookte vis of rendier verwachten, toch?

Na het eten neem ik afscheid van deze bijna verloren tak van de familie, en neef Edwin fiets nog even een kilometer of 20 met me mee richting poolcirkel. Heerlijke avond met geen zuchtje wind. Als neef Edwin omkeert is het bijna vreemd, alsof je hier op zo’n prachtige zomer avond met je familie over deze ongenaakbare weg kan rijden. Maar het weer zit zeker mee en het begint pas om 11 uur koud te worden. Na zo’n lange dag ga ik na een poosje zoeken mijn hangmat ophangen. ik hoef niet te koken want het echte Hollandse balletje gehakt geeft nog volop energie. Prachtig meer net van de weg, even een klein vuur gemaakt om warm te worden en de muggen op afstand te houden en daarna heerlijk onder zeil. Lange treinreis en toch nog 60 kilometer gefietst. De poolcirkel bewaar ik voor morgen.

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.