On the Road

On the Road

Huskvarna

Cannonball Ride 2013Posted by Arthur 2013-08-07 23:53

Voor ongeveer €35,00 huur ik heel villa Aspen af ongeveer 10 km buiten Motola, en ik slaap daar tussen de vijand. Het staat vol met vogeltjes dans figuren met meer camper dan verstand. Als de zon prachtig rood ondergaat op het Vattern meer zitten ze er met hun rug naar toe, meer aandacht voor de goedkoopste pils uit de camping winkel. Normaal zou ik als expeditie leider mezelf nooit onder dit soort klootjes volk begeven maar ik rol bijna om van de slaap en heb een bed nodig. Het toilet gebouw is verzegeld met een speciale deur code en ongeveer 800 meter ver van mij verwijderd. Als op de linker buitenmuur van villa Aspen de verf begint te bladderen dan neem ik daar de volledige verantwoording voor. Soms moet je het gewoon weer eens doen om jezelf eraan te herinneren dat dit helemaal geen moer met kamperen of vakantie te maken heeft. Ongeveer 400 campers en caravans staan er op dit stukje gras langs het meer, het is een soort achterstandswijk in het klein. Ik kijk bij het wegrijden of ik de 2CV van Ella Vogelaar niet zie staan, hoewel ik haar meer als een Alpenkreuzer typje in zou schatten. In haar favoriete buiten schoenen, de Teva, met haar super harige benen probeert ze aan de oevers van het Vattern meer het ultieme buiten gevoel na te jagen tussen de mensen die haar zo nauw aan het hart liggen.

in de camping winkel ben ik gedwongen om nog veel meer van dat amateur kampeer gelul aan te horen en koop snel iets wat bij elkaar opgeteld ongeveer 4000 calorieën is en ben weg. Het fietsen gaat niet snel, er staat een felle tegenwind en het loopt vaak ook nog eens langzaam omhoog, ik heb moeite om boven de 20 te komen. Pas om half 1 ‘s middags komt eindelijk de zon door, maar dan is het ook gelijk schroei heet. Ik kom door het Plaatsje Granna wat bekent staat om zijn zoetwaren, voornamelijk polka brokken en enorme zuurstokken. Ik stop even bij zo’n toeristen fabriekje en help en passant nog een half dozijn dementen bejaarden de steile metalen trap op van de Johanssons zuurstokken fabriek. Sommige van hun Tena Ladies ruiken sterker dan mijn fiets shirt dus dat kan ik nog wel een paar dagen aanhouden. De “zusters” die het uitstapje begeleiden zijn wel heel leuk en daar doe je het toch eigenlijk voor.

Dan zie ik het plaatsje Huskvarna op de borden en ga eens kijken of ik daar een set van die fel oranje bretels kan krijgen, een must voor iedere Huskvarna kettingzaag eigenaar. Ik zie al voor me een dal waar geen boom meer staat omdat deze zijn gesneuveld bij het testen van de nieuwe modellen, wat is er gemakkelijker dan de achterdeur van de Research and Development afdeling open te doen en even een paar woudreuzen te laten zakken. Nu zullen er wel zaagbokken staan met geimporteerde stammen uit de wouden van noord Finland. Hierop laten ze de klant zien tot welk een fabuleuze prestaties deze kettingzagen van Huskvarna toe in staat zijn. Na het bord Huskvarna staan er nog steeds bomen en is er niet eens een Huskvarna fabriek in Huskvarna. Ik ben zo gedeprimeerd door dit alles dat ik besluit om vanuit Jonkoping net na Huskvarna met de trein door te gaan naar Gothenburg, Morgen gaat het de hele dag regenen en ik heb een beetje een overdosis aan fietsen gehad de laatste tijd. Het laatste stuk zal ook weer langs de drukke wegen voeren en ik heb gewoon geen zin meer in dat zuigende geluid van die caravans langs me heen.

Door middel van een list krijg ik mijn fiets aan boord van de Zweedse overheids trein. Dat ik daar in Abisko op dat stationnetje met die eikel in z’n gepoetste schoenen niet aan gedacht heb. Bij mijn hangmat tent ziet ook een hele grote “tarp” zoals ze dat in de expeditie wereld noemen, zeg maar een groot regenzeil. het is wel groot maar vederlicht. Ik heb ook nog 3 lange elastische koorden bij me en een stuk lichtgewicht kevlar touw. Als ik weet welk spoor de trein naar Gothenburg stopt, ontvouw ik op spoor 2a het zeil en dan rij ik de fiets precies over de midden naad. Daarna door de lusjes de elastische touwen een paar keer eromheen trekken en klaar is Kees. In alle treinen kan je bij de conducteur een kaartje kopen en direct wireless met je pasje afrekenen. Ik weet niet of dit in Nederland ook kan, maar dat vind ik dan wel weer een goede oplossing.

De reis van nog geen 2 uur in de trein had me op de fiets weer een overnachting opgeleverd en minimaal nog 10 uur fietsen en veel eten. Blij met deze enorme besparing neem ik in Gothenburg dan ook maar gelijk het Novotel vlak bij de oude haven. Ik vraag de niet onaardige dame aan de balie of dat daar aan de overkant een jachtclub is en of dat je daar ook een hapje kan eten. Ze kijkt me aan en ziet niet alleen maar ruikt ook een halve wilde, gelukkig doet mijn ING pas het nog steeds prima dus zijn ze in dit soort grote hotels professioneel genoeg om daar verder niets van te zeggen. Dan zegt ze om mij af te bluffen dat het een prima visrestaurant is met twee Michelin sterren, en of ze een tafeltje voor me moet reserveren? Ik geef haar niet de overwinning want ik zeg: “Sorry I don’t like fish, I’m more into Molecular gastronomy”. Je kan zien dat deze bijdehante tante daar nog nooit van gehoord heeft, en ze zegt dan ook: Sorry Sir I’m affraid I can not help you with that, I do not think we have that in Gothenburg. I didn’t think so, zeg ik met een strak gezicht tegen haar en ga naar mijn kamer waar ik snel weer een paar pakjes noodles en een Cup-a-Soup opwarm met de waterkoker.

Na dat ik het pik zwarte water uit de wasbak heb laten weglopen omdat ik even snel m’n kleren heb gewassen, en voor de zekerheid de stekker uit de tv getrokken heb, ga ik alweer helemaal afgedraaid naar bed.

  • Comments(0)//blog-01.roadworkx.com/#post66